Jubileusz 70-lecia urodzin
prof. zw. dr hab. inż. Jeremiego Michała Sieczkowskiego

   Jeremi M. Sieczkowski urodził się 20 lutego 1928 roku w Kutnie. W dniu wybuchu II wojny światowej mieszkał wraz z rodzicami w Sarnach na Wołyniu, gdzie Jego ojciec, Zdzisław Sieczkowski, był dowódcą batalionu detaszowanego im. Francesco Nullo, 50. pułku piechoty, stacjonującego w Kowlu. W połowie sierpnia 1939 r. ojciec Jubilata został wraz ze swym batalionem skierowany w Bory Tucholskie, gdzie 3 września poległ w trakcie bitwy z wojskami hitlerowskimi.

    W 1940 roku wraz z matką, Apolonią z Jodkowskich, zostali wywiezieni do Kazachstanu, gdzie przebywali aż do roku 1946. Pracował tam najpierw jako drwal, a następnie jako pomocnik kowala ("mołotobojec"). Przejmujący opis ich syberyjskiej tułaczki przekazał w opracowanych i wydanych przez siebie pamiętnikach Matki.

    Po powrocie do Polski zamieszkał w Legnicy, gdzie w 1949 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych. W tym samym roku został przyjęty na Wydział Inżynierii Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1953 roku otrzymał dyplom inżyniera w zakresie budowy mostów. W marcu tegoż roku rozpoczął studia II stopnia na Wydziale Budownictwa Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1955 roku, uzyskując tytuł inżyniera magistra budownictwa lądowego w zakresie budowy mostów.

    Działalność naukowo-dydaktyczną Jeremi M. Sieczkowski rozpoczął w 1955 roku na stanowisku asystenta w Katedrze Statyki Budowli Wydziału Budownictwa Politechniki Wrocławskiej, kierowanej przez prof. Adama Cybulskiego. Prowadził zajęcia dydaktyczne z wytrzymałości materiałów. statyki budowli mechaniki teoretycznej. Jednocześnie podjął pracę w Pracowni Mostów Biura Projektów Transportu Drogowego i Lotniczego późniejsze Biuro Projektów Kamieniołomów). Pracując w tym biurze do 1962 roku, opracował projekty 14 mostów i wiaduktów. Z dzieł tych na szczególną uwagę zasługuje most w Raciborzu o długości 200 m, którego przęsło żeglowne o rozpiętości 64 m ma postać żelbetowej konstrukcji łukowej ze wstępnie sprężonym ściągiem. Współpracował wówczas z prof. Janem Langerem.

    W 1960 roku Jeremi M. Sieczkowski został przeniesiony na stanowisko starszego asystenta w Zakładzie Budowli Sanitarnych późniejszej Katedrze Budownictwa) na Wydziale Inżynierii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej. Organizował ten Zakład i kierował nim prof. Augustyn Borcz. W okresie tym Jubilat zajmował się doświadczalnymi badaniami wytrzymałościowymi rzeczywistych konstrukcji inżynierskich i budowlanych. Między innymi prowadził badania modelowe płytowego wiaduktu ramowego, stanowiące później podstawę do wykonania projektu technicznego i wybudowania tego obiektu nad trasą kolejową Wrocław-0pole. Nabyte wiadomości teoretyczne oraz umiejętności badawcze pozwoliły J.M. Sieczkowskiemu na rozpoczęcie pracy nad rozprawą doktorską z zakresu badań modelowych i dynamiki budowli. W maju 1966 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. „Zagadnienia dynamicznego działania wody, wypełniającej zbiornik wieżowy, podczas drgań konstrukcji niosącej, wywołanych wiatrem". Równocześnie awansował na stanowisko adiunkta. Przeprowadzone w pracy doktorskiej badania wyjaśniały wiele interesujących zjawisk zachodzących podczas tego rodzaju drgań konstrukcji, i stanowiły podstawę do uwzględnienia efektów dynamicznych w ich projektowaniu.

    W 1964 roku J.M. Sieczkowski uczestniczył w zespołowych badaniach dotyczących przystosowania rur azbestowo-cementowych do budowy studni głębinowych. Badania były prowadzone na zlecenie Zjednoczenia Przemysłu Węgla Brunatnego, a ich wyniki zostały wykorzystane w praktyce budowlanej przez przedsiębiorstwa hydrogeologiczne podczas budowy ujęciowych i odwadniających studni głębinowych. Badania te zaowocowały w 1972 roku rozprawą habilitacyjną pt. "Budowa głębokich studni odwadniających i ujęciowych, w świetle badań wytrzymałościowych". Całość prac prowadzonych w tym zakresie przez J. M. Sieczkowskiego została w 1970 roku uhonorowana nagrodą przewodniczącego Komitetu Nauki i Techniki.

    W roku 1969 Katedra Budownictwa została włączona do Instytutu Budownictwa jako Zakład Budownictwa Przemysłowego. Jeremi M. Sieczkowski podjął wówczas pracę dydaktyczną w dziedzinie "budownictwa przemysłowego" oraz "specjalnych zagadnień budownictwa przemysłowego". Ten pierwszy przedmiot do chwili obecnej stanowi istotny element programu kształcenia studentów Instytutu Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. Również w tym okresie J.M. Sieczkowski zainteresował się po raz pierwszy technikami komputerowymi, wzbogacając nimi prowadzone przez siebie zajęcia dydaktyczne.

    Po otrzymaniu stopnia doktora habilitowanego uzyskał w 1973 roku stanowisko docenta i kontynuował pracę w Politechnice Wrocławskiej, będąc w latach 1975-1982 członkiem Zespołu Badawczego pod nazwą "Algorytmizacja obliczeń konstrukcji budowlanych", kierowanego przez doc. dr. hab. inż. Leszka Wiśniewskiego. W latach 1982-1984 J.M. Sieczkowski kierował Zespołem Automatyzacji Projektowania Konstrukcji Budowlanych, a począwszy od roku 1984 do chwili obecnej jest kierownikiem Zakładu Metod Obliczeniowych w Projektowaniu Budowlanym Instytutu Budownictwa Politechniki Wrocławskiej. W latach 1986-1988 oraz od października 1996 r. do chwili obecnej pracował i pracuje również w Politechnice Opolskiej, prowadząc zajęcia z budownictwa przemysłowego. W 1983 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

    W latach 70. i 80. niewątpliwym osiągnięciem dydaktycznym Jubilata było rozwijanie przedmiotu "budownictwo przemysłowe", uwieńczone wydaniem skryptu pt. "Zagadnienia projektowania konstrukcyjno-budowlanego zakładów przemysłowych", o którym prof. A.M. Brandt powiedział, że "stanowi trafny zbiór wiadomości niezbędnych dla studentów i początkujących projektantów". Kolejnym sukcesem dydaktycznym Profesora było wprowadzenie do programu studiów ówczesnego Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Wrocławskiej pionierskiego wręcz przedmiotu "Obciążenia konstrukcji budowlanych", propagującego nową wówczas dziedzinę wiedzy, zwaną fortologią. Wybrane zagadnienia z tej dziedziny Profesor zawarł w skrypcie "Obciążenia konstrukcji budowlanych", napisanym wspólnie z L. Englem. Ten nowy kurs został bardzo wysoko oceniony przez prof. J. Murzewskiego. "Od kilku już lat zajmując się ogólną teorią bezpieczeństwa budowli przewidywałem podział tej dyscypliny na teorię nośności losowej i teorię obciążeń konstrukcji. Należy pogratulować i pozazdrościć Uczelni i Autorom, że mieli dość zapału, inicjatywy i możliwości, by wprowadzić taki nowy przedmiot i jego metodykę. Obciążenia były dotychczas uwzględniane marginesowo w ujęciu "normowym" w przedmiotach konstrukcyjnych...".

    Można śmiało stwierdzić, że cechą prac naukowo-badawczych prowadzonych przez Profesora jest wielokierunkowość i kompleksowość. Bardzo trafnie Jego działalność naukową scharakteryzował w swojej wypowiedzi prof. Z Mendera: "Prace badawcze J. Sieczkowskiego charakteryzują się kompleksowością, tzn. nie zajmuje się On poszczególnymi, wyizolowanymi zagadnieniami, lecz stara się ująć v3szystkie istotne czynniki, mające wpływ na ocenę pracy czy bezpieczeństwo konstrukcji. Stąd sięga do metod komputerowych oraz badań typu statystycznego".

    Zainteresowanie się prof. J.M. Sieczkowskiego zastosowaniem metod komputerowych w projektowaniu konstrukcji budowlanych, a zwłaszcza metod dotyczących optymalizacji konstrukcji prętowych, datuje się już od przełomu lat 70. i 80. W owym okresie, wraz z zespołem, współpracował z Biurem Projektów BIPROMET w Katowicach. Prowadzone badania dotyczyły sposobów zastosowania niekonwencjonalnych metod optymalizacji w projektowaniu uwzględniającym wpływ efektów nieliniowych w analizie statycznej oraz praktycznego wykorzystania wyników prac teoretycznych. Zagadnienia syntezy konstrukcji zdominowały również wspótpracę zespołu kierowanego przez Profesora z IPPT PAN w ramach problemu węzłowego 05-12 pt. "Optymalizacja stosowana prętowych konstrukcji budowlanych".

    Również w programie dydaktycznym Wydziału Budownictwa Lądowego i Wodnego Politechniki Wrocławskiej wyraźnie zaznaczył się wpływ "komputerowych" zainteresowań J.M. Sieczkowskiego. Pod Jego kierunkiem zostały opracowane i wprowadzone przedmioty łączące informatykę, zastosowanie metod numerycznych w obliczeniach inżynierskich i wreszcie wykorzystanie wybranych technik CAD. Także działalność inżynierska Profesora była już w tym okresie powiązana z zastosowaniem technik komputerowych w projektowaniu, czego efektem jest Jego udział w tworzeniu modelu matematycznego, obliczeniach numerycznych, badaniach modelowych i projektowaniu kopuły prętowej dworca autobusowego w Kielcach (1984 r.).

Dworzec autobusowy w Kielcach; badania modelowe, udział w projektowaniu i budowie - J.M. Sieczkowski
(architektura:inż. arch. Edward Modrzejewski, konstrukcja: mgr inż. Jerzy Radkiewicz)


   Kolejną dziedziną zainteresowań naukowych Jubilata są konstrukcje murowe, zwłaszcza konstrukcje obiektów zabytkowych, a także techniki zabezpieczeń obiektów mieszkalnych, znajdujących się na terenach narażonych na działanie zjawisk parasejsmicznych.
     Jest też Profesor promotorem kilku doktorów nauk technicznych. Tematyka prac obejmuje konstrukcje przemysłowe (1 praca), optymalizację konstrukcji (4 prace) oraz zagadnienia analizy numerycznej konstrukcji murowych (1 praca). Obecnie kolejny doktorant zajmuje się zagadnieniami numerycznego modelowania budynków prefabrykowanych poddanych działaniu obciążeń parasejsmicznych.

    Również ponad 70 publikacji w czasopismach i na konferencjach krajowych i zagranicznych oraz dziesiątki prac nie publikowanych, wydanych w formie raportów, dotyczą wszystkich zagadnień znajdujących się przez cały czas w obszarze rozległych zainteresowań naukowo-technicznych. Jubilat recenzował również 6 rozpraw doktorskich i 3 rozprawy habilitacyjne. Dwukrotnie był recenzentem dorobku do tytułu profesora i opracował 10 recenzji opublikowanych w "Polskiej Bibliografii Analitycznej Mechaniki", dotyczących prac z zakresu obciążeń, nośności i optymalizacji konstrukcji budowlanych.

    Dbałość o rozwój kształcenia studentów ma swoje odzwierciedlenie w opiece nad około 50 pracami dyplomowymi, z których kilka uzyskało nagrody, a także we wspomnianych wcześniej skryptach i stworzonych przedmiotach nauczania.

    Ze względu na swoje doświadczenie naukowe i techniczne J.M. Sieczkowski jest cenionym ekspertem Instytutu Budownictwa i Zespołu Rzeczoznawców PZITB. Był również wieloletnim konsultantem Biura Projektów "Hydroprojekt" we Wrocławiu (brał udział w realizacji zapory wodnej w Dobromierzu koło Jeleniej Góry) oraz w Przedsiębiorstwie Zagranicznym "Renopol" w Legnicy (renowacja Szkoły Rycerskiej).

    W Politechnice Wrocławskiej Profesor Jeremi M. Sieczkowski był w latach 1973-1978 kierownikiem Studium Doktoranckiego Instytutu Budownictwa, a w okresie 1975-1978 zastępcą dyrektora Instytutu ds. kształcenia kadry. W latach 1982-1989 kierował Laboratorium Komputerowym Instytutu, a od 1984 roku do chwili obecne; jest kierownikiem Zakładu Metod Obliczeniowych w Projektowaniu Budowlanym.

    Osiągnięcia zawodowe (ponad 100 opracowań dla przemysłu i projektów) i nau­kowe Profesora J.M. Sieczkowskiego sprawiły, że jest on członkiem wielu organizacjach technicznych i naukowych, takich jak PZITB. Komitet Nauki PZITB, PTMTS, SKZ, PZITM. WTN, ISO TC98, IAWE, IABSE, ISSMO Ciężkie przeżycia z lat wygnania spędzonych na Syberii uczyniły Go członkiem Związku Sybiraków. Profesor został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Złotą Odznaką Politechniki Wrocławskie;. Złotymi Odznakami PZITB i NOT oraz otrzymał 3 nagrody ministra i 12 nagród rektora.

    Bogaty dorobek naukowy i dydaktyczny Jeremiego M. Sieczkowskiego został doceniony przez nadanie 1 lipca 1995 roku przez ministra edukacji narodowej stanowiska profesora zwyczajnego Politechniki Wrocławskiej w specjalności "budownictwo przemysłowe".

    Profesor Jeremi M. Sieczkowski jest osobą o wielkich zaletach charakteru, stawiającą przed sobą i realizującą zadania trudne, często wymagające wielkiego hartu ducha i odwagi. Takim był już w młodości, gdy uprawiał hippikę i stawiał wyzwanie i zdobywał górskie szczyty, zaczynając od "skałek", a kończąc na szczytach tatrzańskich turni. Nic więc dziwnego, że wśród górskich tras są takie, które noszą jego imię, jako pierwszego, który je wytyczył i pokonał. Wspomniane cechy charakteru zdobyły Mu życzliwość i uznanie środowiska naukowego i technicznego oraz sympatię i przyjaźń tych, którzy z Nim współpracowali bądź pracują i od Niego się uczyli bądź uczą.

    Z okazji Jubileuszu składamy Szanownemu Panu Profesorowi najszczersze życzenia zdrowia i wszelkiej pomyślności oraz tradycyjnych "Stu lat".
 

Dr hab. inż. Ernest Kubica, prof. PWr 
Dziekan WBLiW Politechniki Wrocławskiej
Prof. dr hab. inż. Mieczysław Kamiński 
Dyrektor Instytutu Budownictwa PWr